26 Eylül 2011 Pazartesi

On Paper Memory @ m-est


Uncanny Games
13 September–28 October 2011 

Pg Art Gallery’s exhibition project for the months of September and October, introduce the viewers to art works in an unusual context. The exhibition will be realized simultaneously with the Istanbul Biennial in the Tahtakale Bathhouse, replacing the sterile environment of the gallery, primarily funded by Roman.

Under Öznur Güzel Karasu’s curation, artists working in different media will work with the different meanings of the concept of “games,” interpreting the playful situations that we encounter in our daily lives. The artists are emphasizing the different roles we play within the social  fabric, what kinds of games we are subjected to within the system, our imaginary games, games that we participate in like children, cheerful games, games of benefits, cultural games and games of perception, while focusing on the ominous nature of our quotidian existence. In this exhibition, art becomes a tool with which one can get out of social systems that are initially defined with unknown ends. In the mental journey of intuitions, we are met with equations relating to the intellectual searches.

Artists participating in the exhibition

Özgül Arslan, Sena Başöz, Burak Bedenlier, Itır Demir, Eda Gecikmez, Nurcan Gündoğan, Reysi Kamhi, Devabil Kara, Hacer Kıroğlu, Komet, Devran Mursaloğlu, Günnur Özsoy, Neriman Polat, anti-pop, Gonca Sezer, Ayşe Gül Süter, Jerome Symons, Candaş Şişman, Kemal Tufan, Sevil Tunaboylu, Ayla Turan, İlke Yılmaz.

Tahtakale Bathhouse

Constructed during the reign of Mehmet II (1451–1481), Tahtakale Bathhouse is one of the oldest Ottoman Monuments and also the largest bathhouse in Istanbul. It was sold to the Foundations’ administration after WWI and the new owner was unable to determine how to manage the bathhouse for a while. It functioned as a cold storage space in the 1980s. The historic bathhouse provided Eminonu and Istanbul with ice and also stocked up cheese at one point. Dogan Kuban restored the structure and it is now used as a business center.
—Press release for the exhibition, Uncanny Games, for which Reysi Kamhi’s project was commissioned.

Leibniz uses Paper Memory to define a museum—an autonomous institution in which a library, a documentation center and a data bank co-exist.

The most attractive thing for me about the bathhouse is that the space lost its real functions. This architectural space was constructed for a particular function, immersed in history. Today, transformed into a fragment of a modern life, the bathhouse, consequently gained two meanings:

Simultaneously being a local warehouse and a shopping center brings the bathhouse a new function that reminds us of the old. Apart from the first function, the wisdom of the old makes the space mystical. On the other hand, the bathhouse, incapable of exercising the first function, is as of now, a ‘decorative’ place in the city.

With this memory cards project that I titled Paper Memory, I try to interrogate the mystical part of the bathhouse and its symbolic value in our memories.  As in our childhoods, by playing with memory cards, we are forced to perform the ritual of forgetting and remembering, in this way, we will notice in present time, the transformation of the bathhouse by looking at the abandoned objects yet the ruins and the objects sanctify the memories.
—Reysi Kamhi

I have always associated the concept of a hamam, a Turkish bathhouse, with mystery. Never having had the experience of being bathed in a hamam, hamam being a very commonly linked “thing” to Turk-ness, I have always wondered about the enclosed, public space where people chose to become intimate, both physically and emotionally; talk, share, cleanse and then go home, a lighter, cleaner, better version of themselves.

Ferzan Özpetek then forever tainted my idea of a hamam by charging it with his own narrative of two men, who fall in love while restoring a derelict hamam, whose relationship transform not only themselves, but those close to them. I remember thinking, there is something very poetic about the notion that a simple restoration of a common, functional space could stand in for the negotiation of private and public, old and new, universally human and locally cultural. I was mesmerized by the potentiality of the space of a hamam, where we could all be literally naked and just hang out (as long as we are of the same gender, of course.)

With writer’s pride, I wish I could say that I started writing on Reysi Kamhi’s Paper Memory by going off on a tangent. I realized, soon after staring at the empty screen, that I couldn’t not let this be about my memory and my associations of the hamam. After all, the artist invites me to take this approach by dividing the space of the hamam into images, that I’m forced to remember and understand and associate, if I’m to be successful in the game that she has constructed. Kamhi’s project, founded on the notion of an ominous game that was to be site-specific, is ominous only insofar as the personal, the internalized is ominous. She draws on the viewer’s fear of amnesia, which becomes the very material that sustains and prolongs engagement. Kamhi’s project is an attempt to re-work this lack of memory by setting up a game in which objects are remembered, undoing the amnesia.

***

Memory is particularly menacing to architectural spaces. As cities, functions change, spaces are abandoned, re-appropriated, re-claimed, instrumentalized and altered. The mystical space of the bathhouse is charged with stories, situations and relationships that were never recorded.

***

Kamhi’s project is a gesture. By creating a game that subtly draws on our lack of memory, the artist employs our own relationship with the bathhouse to reiterate the importance of commitment and recollection. The ominous nature of the images is unsettling yet the desire to look is overpowering, so we keep playing.

***

By situating herself in the local economy of the bathhouse*, Kamhi serves the bathhouse. The artist is not an addition to the bathhouse, but rather, a minor yet important part for the space’s function today. This utilitarian element draws on the idea of Kamhi contextualizing herself as being a part of this space rather than an interventionist.

***

Kamhi’s project is a poetic yet political gesture; the artist is firmly involved with what the bathhouse is now, while underlining what was. And it is the was that exposes the is. In this temporal continuum, the viewer is forced to find their own engagement.

***

As such, the above serves as the author’s testimony of that very engagement, hoping to transliterate the experiential into the verbal. Thus, it is a humble participation in Kamhi’s game, saluting the enclosure that the artist has created with and through this game.
—Merve Ünsal

*The game cards for Paper Memory were created site-specifically for Tahtakale Bathhouse. I wanted to sell the editioned (20) boxes of game cards in the toy shop at the entrance. I was aiming to collaborate with the local merchants and diverge from the idea of separating the exhibition from them. However, as things went unpredictably, I had to collect the boxes from the toy store after only a few days. 

10 Ağustos 2011 Çarşamba

Kagıttan Hafıza_Paper Memory




Piril Güleşci Arıkonmaz tarafından kurulan Pg Art Gallery, Eylül ve Ekim aylarını kapsayacak kapsamlı sergi projesiyle, sanatı sıra dışı bir mekanda izleyicilerle buluşturuyor. Galerinin steril ortamı yerine İstanbul’un dokusuna karışmış tarihi bir yapı olan Tahtakale Hamamı’nda, hazır giyim markası ROMAN’ın sponsorluğunda gerçekleşecek olan bu serginin, İstanbul Bienali ile eş zamanlı olarak, 13 Eylül - 28 Ekim tarihlerinde başlaması planlanıyor.

Öznur Güzel Karasu’nun küratörlüğünde bir araya gelen farklı disiplinlerden 22 sanatçı, "oyun"kavramının farklı anlamlarından yola çıkarak gerçekleştirdikleri çalışmalarıyla, yaşamın her alanında karşılaştığımız oyunsal süreçleri ele alıyorlar. İçinde yaşadığımız toplumsal düzendeki rollerimizi, koskoca bir sistem içinde maruz kaldığımız oyunları, düşsel oyunlarımızı, tıpkı bir çocuk gibi dahil olduğumuz oyunları, neşeli oyunları, çıkar oyunlarını, kültürel yapıdaki oyunları, algı oyunlarını ele alırken, aslında nasıl bir tekinsizlik içinde yaşadığımızı da vurguluyorlar. Sergide sanat, başı belli olan ama sonu belirsizliklerle yüklü toplumsal düzeneklerden bir çıkış yolu aramanın da aracı haline geliyor. İçsel güdülerle çıkılan zihinsel yolculukta karşımıza, aklın arayışlarına dair denklemler çıkıyor.

Sergide Sena Başöz, Burak Bedenlier, Itır Demir, Eda Gecikmez, Nurcan Gündoğan, Reysi Kamhi, Devabil Kara, Hacer Kıroğlu, Komet, Devran Mursaloğlu, Günnur Özsoy, Neriman Polat, Anti Pop, Gonca Sezer, Ayşegül Süter, Jerome Symons, Candaş Şişman, Özgül Arslan Tosunoğlu, Kemal Tufan, Sevil Tunaboylu, Ayla Turan, İlke Yılmaz çalışmalarını sergiliyor.

Yer: Tahtakale Hamamı Adres: Uzunçarşı Cd. No: 329, Eminönü, İstanbul

6 Mayıs 2011 Cuma

Ayşegül Sönmez'in 'Üç Sergiden Üç Resim' başlıklı yazısından

Reysi Kamhi/ PG Art Gallery

Pg Art galerisi Tophane’ye taşındı. Kapılarını karma bir sergiyle açtı. Karma sergide Reysi Kamhi’nin defteri ve defterinden çıkan resimleri, kentin hızla değişimine ve dönüşümüne odaklanan bir projenin bölümleri. Kamhi, elinde defteri ve renkli boya kalemleri, Asmalımescit’i pilot bölge seçerek ressamca bir araştırma yapmış. Bütün esnafla görüşüp onların ruh hallerini sorgulamış. Asmalımescit’in giderek İstanbul’un en gözde eğlence semti oluşunun onların üzerindeki etkilerini merak etmiş. Sonuçta kimle görüştüyse bu durumdan hoşnutsuz olması Kamhi’yi şaşırtmış. Esnaf, hep eski günleri anıyor, bu kalabalıktan fena halde sıkıldıklarını anlatıyormuş. Bütün bu mutsuz esnaf ve işlettikleri mekanlar işte sergideki o defterde ve ona eşlik eden küçük ebattaki resimlerde. Kamhi, defter formatıyla bu kentsel dönüşümün bireyler üzerinde yarattığı izleri mahremiyet içinde sergileme fırsatı yakalamış. Defterden süzerek duvara astığı resimler bu mahremiyeti zedelememeyi ve Mısır apartmanındaki o beyaz bank gibi çok tanıdık, sık sık geçtiğimiz iç mekanlara ait objelere yeni bir yaşama alanı kazandırmayı başarmış.

8 Mart 2011 Salı

Kitaptan Tuale







Duygusal Müze















Oluşum sürecine tanıklık eden Önder Özengi ile ufak bir söyleşi yapmıştık:

Ö.Ö: Bu çalışma yapmaya başlarken yola çıktığınız ana fikirden ve sonuçlandırana kadar geçen ara duraklardan bahsedebilir misiniz?

R.K: Aslında beni motive eden birkaç farklı unsur vardi. Ve sanki hepsi bir şekilde kent baglaminda birleşti. Örnegin başından beri bir koleksiyoner gibi hareket etmek ve envanter çıkartmak gibi bir arzum vardi. 16.yy ile 18. yy arasında var olan Nadire Kabinelerindeki pratigi bir şekilde sergilemek istiyordum. Tek bir bireyin nesne ya da bulgu toplamasi, çeşitli görselleri bir araya getirmesi ve bu biraradalıgın yeni bir anlam oluşturmasi. Andre Malreaux' nun 'musee imaginaire'i benim için önemli bir kaynak örnegin. Kısaca bütün evrenin tek bir özel odanın sınırları içinde denetlenebilmesi fikri bende oda yerine bir kitaba dönüştü. Tabii sonrasında Paris pasajlarinda elinde not defteriyle gezen 'flaneur' aklima takilan başka bir unsur oldu. Ben de özellikle Babylon' un açılmasıyla kısa bir sürede hızla degişen Asmalimescit, Tünel bölgelerinde gezinerek buraya ait bir bellek oluşturmaya çalistim. Mekanların envanterini çikarttım bir nevi. Tabii buraya gelip giden insan modeli de degişti. Resimlerini yaptim. Çesitli notlar aldim aynı zamanda, bir gazeteci iddiasi taşımasa da mahalleliyle ufak söyleşiler gerçekleştirdim. Sonuçta kitap misafirperver endustrisinin oluştugu bu bölgeye dair bir takintinin ürünü. Ama ister istemez de benim duygusal tonlarım aracılıgıyla oluşmuş bir bilgi taşıyıcısı.

Ama üretim sürecinde söyle zorluklar da yaşadim. Mesela kitapla karşi karşıya kalan izleyicinin pratigini iliskisel bir baglamda kurgulamak istiyordum. Yani dokunsun, çalsın, eklesin hatta belki bozsun istiyordum. Ancak süreç içersinde fark ettim ki bu kitap gerçekten de benim duygusal müzemi temsil eden bir nesneye dönuştü ve kendine ait bir aura edindi. Izleyici ise yalnızca dokunsallik üzerinden, keşfeden konumuna oturdu. Simdi biraz bunun üzerine düsünüyorum. Acaba kitabın biricikligini bir sekilde bozmalı mıyım?

Ö.Ö: Bu işte hem bir mekan (belki bir müze) olarak kitap formunu öneriyorsun hem de müze fikrinin referans verdiği tarih yapma nosyonunun yanına kişisel ve gündelik pratikleri getiriyorsun.
Bir müze hem "duygusal" ve öznel hem de kapsadıklarının ortak ve paylaşılabilir olması dolayısı ile nesnel olabilir mi? Üretiminden yola çıkarak neler söyleyebilirsin?

R.K: Bence nesne toplama ilkesi eklektik ve kişisel bir koleksiyonu da beraberinde getiriyor. Dolayisiyla bence hiçbir koleksiyon koleksiyonerinden bagımsız olamaz gibi. Sanki koleksiyonerlik yalnizca bir takıntının ürünü olabilir. Bu Orhan Pamuk' un Masumiyet Müzesi'nde de en uc noktada yansitildi.
Ya da bir kütüphane inşa etmek de müzedeki tutumla ayni degerlendirilebilir, herkesin kitaplıgı kendine özeldir, yalnızca sen bilirsin dizilişteki ilişkinin anlamini. Dişarıdan gelen de yalnizca bakar ama kesinkes kavrayamaz. Bazen bazı sergilerde işte tam o dizilişteki anlami kavramaya calisiyoruz. Neyse uzatmadan tam da senin sorun bu ikilem üzerinde işte, aslında her koleksiyon cok öznel bir şey koleksiyonerin varligi yüzünden, ama bir muze zamanla kurdugu mekansal iliskisi nedeniyle izleyiciye sundugu koleksiyonu bir bilgi bellek tasiyicisina da dönüştürebiliyor. Izleyicinin de bulmacayi çözmesine, başkasinin dünyasina dahil olmasina olanak taniyor.

Ö.Ö: Söylediğin gibi çalışman aynı zamanda Asmalımescit deki dönüşüme minor bir tanıklığı da içeriyor. Kent bağlamındaki bu minor tanıklıkların büyük anlatıların ve tasarıların yanında önemini nedir sence?

R.K: Kentsel ortam en basit şekliyle insanın içinde bulundugu ortamı kendi arzuladıgı şekle sokma çabasını temsil ediyor ama tabi durum her zaman 'kendi' arzuladıgımız şekilde yapılanmıyor ya da dönüşmüyor. Türkiye'de merkezi bir kentsel dönüşümden bahsediyoruz. Bir yandan halk öte yandan kültür üreticileri var. Dolayısıyla beraberinde birçok problemi getiriyor inşa edilen yeni şehir alanları. Ancak Asmalımescit, Tünel ve Şişhane gibi bölgeler Sulukule gibi sancılı bir dönem geçirmedi benim takip edebildigim kadarıyla. Yani nispeten 'başarılı' bir şekilde dönüştü. Ben sadece yaratılan bu yeni dünyanın şu an neye dönüştügüne dair bir tanıklık, belge sunuyorum. Kendi gözümden gerçekleştirdigim bir envanter çalışması diyebiliriz buna.

23 Şubat 2011 Çarşamba

YEDİNCİ KITA



3 MART – 15 NİSAN 2011

Pg Art Gallery, beş sanatçının yer aldığı “Yedinci Kıta” başlıklı bir grup sergisi ile Tophane’deki yeni mekanında izleyicilerle buluşuyor.

Başka bir dünya mümkün mü? İnsan kendi dünyasını nasıl altüst eder ve bunun sonucunda istediği dünyayı nasıl yaratır? Ya da yaratabilir mi?

“Yedinci Kıta” filminde Haneke, duyguları buz tutmuş kent insanının, rutin içinde kaybolmasını kurcalarken, başka bir dünyanın hayalini de anımsatır izleyiciye. İçinde kayboldukları metropol yaşamının, kimliklerini giderek daha büyük bir hızla çaldığı insanların öyküsüdür ‘Yedinci Kıta’. Acımasız bir yanılsama haline gelen yaşamda, kendi gözümüzdeki silinişimiz, anlamımızı, amacımızı yitirişimiz vardır her bir karede; ve hatta anonimleşmemiz...

Pg Art Gallery’nin Tophane’deki yeni mekanında bir araya gelen farklı disiplinlerden beş sanatçı bu kült filmden yola çıkarak modern hayata karşı teslimiyeti sorguluyorlar. İşleriyle konformizmden kaçış yolları arayan Ali Dolanbay, Kemal Tufan, Kerem Ozan Bayraktar, Reysi Kamhi ve Roeki Symons kusursuz, düzenli yaşamın labirentlerinden geçip alternatif bir dünyanın mümkün olup olmadığına odaklanıyorlar. Yedinci bir kıta yaratıyor, nesnel olmayan bir dünyanın belleğini oluşturuyorlar.

“Yedinci Kıta”da sanat, yaşadığımızı hatırlatan yeni bir mecra olarak karşımıza çıkıyor. Modern dünya bireyinin başka bir dünya özlemini ve donuklaşmış, silikleşmiş yaşam içinden çıkma çabası vurgulanıyor. Sanatçılar, her şeyin giderek daha da muğlaklaştığı modern sonrası toplumda alternatifler üretmeye ve yeni nefes alanları oluşturmaya çalışıyorlar. Yanılsamalarla donatılmış ,‘kutsal’ amaçlardan soyutlanmış ve her geçen gün daha da amaçsızlaştırılmış yaşamlarımıza dair sanat aracılılığıyla bir alternatif dünya tasfiri çiziliyor.